Van een van de trainers met wie ik graag en regelmatig samenwerk en die zeer veel kennis heeft over clientcontact in de ruime zin van het woord (zie: http://www.praktikos.nl/) heb ik onthouden dat vooral de (schuld)hulpverlener een verantwoordelijkheid heeft om te checken of de afspraken rondom het te starten traject de client volkomen duidelijk zijn. Zo niet, dan heb je je werk (nog) niet goed genoeg gedaan! (Dit is wel mijn wat vrije interpretatie van zijn kijk op clientcontact, maar daarover in een andere blog wel es wat meer.) Ik denk dat deze stelling juist is, echter het gaat me in dit verband om een ander punt. Namelijk: Wat verwacht de client nu eigenlijk daadwerkelijk zelf van een schuldhulptraject?
Soms lijkt een client niet verder te komen dan: '" ik wil van mijn schulden af" of "ik wil rust", maar mijn ervaring is dat met gericht doorvragen het overgrote deel van de clienten hier best een gericht antwoord op heeft. Het rare alleen is, dat deze gerichte vraag eigenlijk niet of nauwelijks gesteld wordt aan de client.
Het doet me denken aan een voorval een aantal jaren geleden. Voor mijn toemalige werkgever woonde ik een congres bij rondom 'alfabetisering en volwasseneducatie'. Het was een groots opgezet congres compleet met keynotespeach van het dienstdoend lid van het koninklijk huis. Het was al ver in de middag workshopsessies (tegen het moment dat de meeste deelnemers zich afvragen of ze al dan niet nog de borrel meepakken, een trein eerder pakken, je kent het wel..) waar in de workshop waaraan ik deelnam allerhande plannen gemaakt werden hoe de doelgroep bereikt en geholpen kon worden. Zo'n tien minuten voor het einde stelt een deelnemer aan de workshop de vraag; "En hoe zou de doelgroep zelf bereikt en geholpen willen worden?" Het bleef angstvallig stil. (Voor zover verbaasde blikken geen geluid maken tenminste..) De doelgoep? Vindt die ook wat? Ze kunnen toch niet eens lezen en/of schrijven? De deelnemer maakte zich vervolgens bekend. Ze was een vertegenwoordiger van de belangenorganisatie en ze had als functioneel analfabeet daar wel een aantal ideeen over. Ik heb me zakelijk gezien zelden zo beschaamd gevoeld! Toen heb ik me voorgenomen, me altijd proberen af te vragen wat een doelgroep, betrokkene of client er zelf eigenlijk van zou vinden.
Bij schuldhulpverlenende instanties en onder schuldhulpverleners hoor ik deze vraag eigenlijk ook te weinig. Ik ben er van overtuigd dat clienten en oud clienten waardevolle gedachten en suggesties hebben voor een goed schuldhulpverleningstraject. Het is alleen zo jammer dat deze geluiden zo weinig te horen zijn. Daarom: goede, concrete suggesties over hoe een goed schuldhulptraject er uit zou moeten zijn, laat het me weten! En als er schuldhulpverlendende instanties zijn die graag willen weten wat hun clienten er zo van vinden, ook die mogen zich melden! Er zijn genoeg ervaringsdeskundigen die je graag van advies bedienen!
