Het is bijna 1 januari 2010. De schuldhulpverlenende instellingen aangesloten bij de NVVK zouden de schuldhulpverlening Nieuwe Stijl ingevoerd moeten hebben en op veel plekken zijn ´ze´ er inderdaad klaar voor. Is de client die een beroep doet op schuldhulpverlening nu beter af? Ik waag dat helaas ten zeerste te betwijfelen. Dat komt in het bijzonder omdat in de praktijk de focus nog onvoldoende op de client ligt. In plaats daarvan ligt de nadruk op de financiele positie.
Op zichzelf biedt de theorie van de schuldhulpverlening nieuwe stijl een aantal aanknopingspunten voor het verbeteren van de schuldhulpverlening voor de client. In de intake zou zowel naar de financiele siuatie als naar het (financiele) perspectief van de client gekeken moeten worden. In intakegesprekken wordt in meer of mindere mate in de praktijk ook aan beide aspecten aandacht besteed. Daarna gaat het echter regelmatig mis! Daar waar een client baat heeft bij een juiste combinatie van perspectief bieden en probleem oplossen, wordt al vrij snel het perspectief bieden naar de achtergrond verdrongen. Bij navraag bij diverse schuldhulpverleners hoe dat komt blijkt; kennis, tijd en prioriteit.
Kennis: Waar de meeste schuldhulpverleners prima in staat zijn om een budgetplan op te stellen, blijkt de kennis van coaching en motiverende gesprekstechnieken onvoldoende. Ook de kennis over hoe je gedurende het schuldhulptraject de client kunt helpen om zelf verantwoordelijkheid te nemen, ontbreekt regelmatig. Daardoor eindigen de nodige trajecten in discussies over tien euro meer of minder in de week, in plaats van succesvol beeindigde trajecten met financiele zelfredzame clienten.
Tijd: In een eerdere blog heb ik al wel eens aangehaald dat de nadruk op het wegwerken van de wachtlijsten heeft gelegen. Dat is voor een deel 'windowdressing'. Het capaciteitsprobleem wordt door schuldhulpverlenende instanties naar binnen gehaald. In de praktijk gaat dat ten koste van de budgetcoaching. Deze schiet er bij in of wordt vooral gebruikt om de discussies die er met de client zijn ontstaan uit te praten.
Prioriteit: Dit ligt in het verlengde van de bovenstaande argumenten. De prioriteit wordt gelegd bij budgetbeheer en schuldregeling en niet bij werken aan zelfredzaamheid. Het effect; op z'n zachtst gezegd een nogal schraal schuldhulptraject.
Ondanks een aantal positieve effecten van de schuldhulpverlening nieuwe stijl, gaat het er helaas niet veel beter van worden voor clienten. Daarom pleit ik voor een update van de schuldhulpverlening nieuwe stijl. Laten we die Schuldhulp 2.0 noemen. Belangrijkste innovatie: het onderkennen van het belang van coaching naar financiele zelfredzaamheid door goed opgeleide budgetcoaches. Immers; perspectief bieden is een vak!
maandag 28 december 2009
maandag 20 juli 2009
Wachtlijsten voor schuldhulpverlening door crisis?
Het artikel in de Telegraaf, http://www.telegraaf.nl/overgeld/rubriek/consument/4438327/__Kredietbanken_in_crisis__.html
trekt een conclusie die op dit moment in schuldhulpland breed gedragen lijkt, maar waarvoor ik toch nog maar beperkt onderbouwing heb gezien, namelijk dat de wachtlijsten bij kredietbanken en schuldhulpinstellingen ontstaan door het toenemend aantal vragen als gevolg van de kredietcrisis. De vraag die me vandaag dan ook bezig heeft gehouden is of dat verband tussen kredietcrisis en wachtlijsten zo zondermeer opgaat. Ik kan niet ontkennen dat het een voor de hand liggende stelling is. Toch zijn een paar kanttekeningen op zn plaats.
In de eerste plaats zijn er blijkens ook de persreacties van kredietbanken vandaag, nogal wat instellingen die dan wel meer aanvragen zien, maar die stellen dit toch prima met extra (al dan niet tijdelijke) fte's te kunnen opvatten (zie bijvoorbeeld GKB friesland ( http://www.linkedin.com/redirect?url=http%3A%2F%2Fwww1%2Eomropfryslan%2Enl%2FMear_Nijs_60789%2Easpx&urlhash=xiLt&_t=tracking_disc ))
In de tweede plaats is het fenomeen wachtlijst in schuldhulpland niet nieuw. Sterker; het signaleren van wachtlijsten is volgens mij 1 van de elementen die de discussie over het wettelijk verankeren van de minnelijke schuldhulpverlening heeft gevoed. Het lijkt overigens wel of het in het licht van de kredietcrisis het spreken over de wachtlijstproblematiek in een andere setting wordt geplaatst. Of; wachtlijsten zijn nog steeds niet wenselijk maar wel begrijpelijk.... Het haalt de angel uit de discussie om te komen tot een effectievere schuldhulpverlening in Nederland en dat is m.i. jammer! Tot slot; met het artikel van vanochtend in gedachten, heb ik een rondje gebeld langs schuldhulpverleners bij verschillende banken, gemeenten en instellingen. Ik heb ze de vraag voorgelegd of zij in de spreekboxen nu constateren dat de aanvrager zich door de persoonlijke gevolgen van de kredietcrisis heeft gemeld. Wat blijkt: slechts een marginaal deel van de voorbijtrekkende clienten ziet zichzelf als slachtoffer van deze crisis. Ik vind dat toch wel opmerkelijk. Wat merken schuldhulpverleners in de praktijk nou daadwerkelijk van de kredietcrisis? En; waar blijkt dit uit? Als de vooronderstellingen over een toenemend beroep op de schuldhulpverlening juist zijn, dan staat ons nog een hete herfst te wachten!
Ik zou dan ook voor twee zaken willen pleiten. 1. Laten we juist nu de discussie over wachtlijstreductie en effectieve schuldhulpverlening niet vermengen met de effecten van de crisis, maar op basis van de gemaakte analyses zowel landelijk als lokaal blijven werken aan het verbeteren van de effectiviteit en kwaliteit van de schuldhulpverlening. 2. Laten we daarnaast scherp kijken naar de daadwerkelijke effecten van de kredietcrisis op het stijgende aantal aanvragen. Daarbij lijkt me de vraag relevant of het daarbij een kwestie is van alleen extra capaciteit of ook het zoeken naar andere oplossingen. Wat mij betreft is dat laatste zeker zo belangrijk maar daarover op ander tijdstip meer.
trekt een conclusie die op dit moment in schuldhulpland breed gedragen lijkt, maar waarvoor ik toch nog maar beperkt onderbouwing heb gezien, namelijk dat de wachtlijsten bij kredietbanken en schuldhulpinstellingen ontstaan door het toenemend aantal vragen als gevolg van de kredietcrisis. De vraag die me vandaag dan ook bezig heeft gehouden is of dat verband tussen kredietcrisis en wachtlijsten zo zondermeer opgaat. Ik kan niet ontkennen dat het een voor de hand liggende stelling is. Toch zijn een paar kanttekeningen op zn plaats.
In de eerste plaats zijn er blijkens ook de persreacties van kredietbanken vandaag, nogal wat instellingen die dan wel meer aanvragen zien, maar die stellen dit toch prima met extra (al dan niet tijdelijke) fte's te kunnen opvatten (zie bijvoorbeeld GKB friesland ( http://www.linkedin.com/redirect?url=http%3A%2F%2Fwww1%2Eomropfryslan%2Enl%2FMear_Nijs_60789%2Easpx&urlhash=xiLt&_t=tracking_disc ))
In de tweede plaats is het fenomeen wachtlijst in schuldhulpland niet nieuw. Sterker; het signaleren van wachtlijsten is volgens mij 1 van de elementen die de discussie over het wettelijk verankeren van de minnelijke schuldhulpverlening heeft gevoed. Het lijkt overigens wel of het in het licht van de kredietcrisis het spreken over de wachtlijstproblematiek in een andere setting wordt geplaatst. Of; wachtlijsten zijn nog steeds niet wenselijk maar wel begrijpelijk.... Het haalt de angel uit de discussie om te komen tot een effectievere schuldhulpverlening in Nederland en dat is m.i. jammer! Tot slot; met het artikel van vanochtend in gedachten, heb ik een rondje gebeld langs schuldhulpverleners bij verschillende banken, gemeenten en instellingen. Ik heb ze de vraag voorgelegd of zij in de spreekboxen nu constateren dat de aanvrager zich door de persoonlijke gevolgen van de kredietcrisis heeft gemeld. Wat blijkt: slechts een marginaal deel van de voorbijtrekkende clienten ziet zichzelf als slachtoffer van deze crisis. Ik vind dat toch wel opmerkelijk. Wat merken schuldhulpverleners in de praktijk nou daadwerkelijk van de kredietcrisis? En; waar blijkt dit uit? Als de vooronderstellingen over een toenemend beroep op de schuldhulpverlening juist zijn, dan staat ons nog een hete herfst te wachten!
Ik zou dan ook voor twee zaken willen pleiten. 1. Laten we juist nu de discussie over wachtlijstreductie en effectieve schuldhulpverlening niet vermengen met de effecten van de crisis, maar op basis van de gemaakte analyses zowel landelijk als lokaal blijven werken aan het verbeteren van de effectiviteit en kwaliteit van de schuldhulpverlening. 2. Laten we daarnaast scherp kijken naar de daadwerkelijke effecten van de kredietcrisis op het stijgende aantal aanvragen. Daarbij lijkt me de vraag relevant of het daarbij een kwestie is van alleen extra capaciteit of ook het zoeken naar andere oplossingen. Wat mij betreft is dat laatste zeker zo belangrijk maar daarover op ander tijdstip meer.
donderdag 16 juli 2009
Het is tijd voor innovatie in de schuldhulpverlening!
Financiele hulpverlening staat volop in de belangstelling. Bovendien is het werkveld zelf door certificering en schuldhulpverlening nieuwe stijl in ontwikkeling.
Ik ben van mening dat voor een goede schuldhulpverlening er nog meer innovaties en ontwikkelingen zullen moeten plaatsvinden. Door middel van deze blog wil ik daar een impuls aan geven. Dat kan door baanbrekende ideeen, inspirerende en prikkelende stellingen en verrassende samenwerkingen.
´Innovatie in Schuldhulpverlening´ is niet alleen een blog voor schuldhulpverleners, preventiemedewerkers, maatschappelijke dienstverleners, medewerkers sociale zekerheid, deurwaarders, incassobureaus, woningcorporaties, maar ook voor communicatieadviseurs, marketeers, idee ontwikkelaars en iedereen die met creativiteit en enthousiasme een bijdrage wil leveren aan de ontwikkeling van de financiele hulpverlening!
Ik ben van mening dat voor een goede schuldhulpverlening er nog meer innovaties en ontwikkelingen zullen moeten plaatsvinden. Door middel van deze blog wil ik daar een impuls aan geven. Dat kan door baanbrekende ideeen, inspirerende en prikkelende stellingen en verrassende samenwerkingen.
´Innovatie in Schuldhulpverlening´ is niet alleen een blog voor schuldhulpverleners, preventiemedewerkers, maatschappelijke dienstverleners, medewerkers sociale zekerheid, deurwaarders, incassobureaus, woningcorporaties, maar ook voor communicatieadviseurs, marketeers, idee ontwikkelaars en iedereen die met creativiteit en enthousiasme een bijdrage wil leveren aan de ontwikkeling van de financiele hulpverlening!
Abonneren op:
Reacties (Atom)