Het is bijna 1 januari 2010. De schuldhulpverlenende instellingen aangesloten bij de NVVK zouden de schuldhulpverlening Nieuwe Stijl ingevoerd moeten hebben en op veel plekken zijn ´ze´ er inderdaad klaar voor. Is de client die een beroep doet op schuldhulpverlening nu beter af? Ik waag dat helaas ten zeerste te betwijfelen. Dat komt in het bijzonder omdat in de praktijk de focus nog onvoldoende op de client ligt. In plaats daarvan ligt de nadruk op de financiele positie.
Op zichzelf biedt de theorie van de schuldhulpverlening nieuwe stijl een aantal aanknopingspunten voor het verbeteren van de schuldhulpverlening voor de client. In de intake zou zowel naar de financiele siuatie als naar het (financiele) perspectief van de client gekeken moeten worden. In intakegesprekken wordt in meer of mindere mate in de praktijk ook aan beide aspecten aandacht besteed. Daarna gaat het echter regelmatig mis! Daar waar een client baat heeft bij een juiste combinatie van perspectief bieden en probleem oplossen, wordt al vrij snel het perspectief bieden naar de achtergrond verdrongen. Bij navraag bij diverse schuldhulpverleners hoe dat komt blijkt; kennis, tijd en prioriteit.
Kennis: Waar de meeste schuldhulpverleners prima in staat zijn om een budgetplan op te stellen, blijkt de kennis van coaching en motiverende gesprekstechnieken onvoldoende. Ook de kennis over hoe je gedurende het schuldhulptraject de client kunt helpen om zelf verantwoordelijkheid te nemen, ontbreekt regelmatig. Daardoor eindigen de nodige trajecten in discussies over tien euro meer of minder in de week, in plaats van succesvol beeindigde trajecten met financiele zelfredzame clienten.
Tijd: In een eerdere blog heb ik al wel eens aangehaald dat de nadruk op het wegwerken van de wachtlijsten heeft gelegen. Dat is voor een deel 'windowdressing'. Het capaciteitsprobleem wordt door schuldhulpverlenende instanties naar binnen gehaald. In de praktijk gaat dat ten koste van de budgetcoaching. Deze schiet er bij in of wordt vooral gebruikt om de discussies die er met de client zijn ontstaan uit te praten.
Prioriteit: Dit ligt in het verlengde van de bovenstaande argumenten. De prioriteit wordt gelegd bij budgetbeheer en schuldregeling en niet bij werken aan zelfredzaamheid. Het effect; op z'n zachtst gezegd een nogal schraal schuldhulptraject.
Ondanks een aantal positieve effecten van de schuldhulpverlening nieuwe stijl, gaat het er helaas niet veel beter van worden voor clienten. Daarom pleit ik voor een update van de schuldhulpverlening nieuwe stijl. Laten we die Schuldhulp 2.0 noemen. Belangrijkste innovatie: het onderkennen van het belang van coaching naar financiele zelfredzaamheid door goed opgeleide budgetcoaches. Immers; perspectief bieden is een vak!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten