Wachtlijsten voor schuldhulpverlening door crisis?

Het artikel in de Telegraaf, http://www.telegraaf.nl/overgeld/rubriek/consument/4438327/__Kredietbanken_in_crisis__.html
trekt een conclusie die op dit moment in schuldhulpland breed gedragen lijkt, maar waarvoor ik toch nog maar beperkt onderbouwing heb gezien, namelijk dat de wachtlijsten bij kredietbanken en schuldhulpinstellingen ontstaan door het toenemend aantal vragen als gevolg van de kredietcrisis. De vraag die me vandaag dan ook bezig heeft gehouden is of dat verband tussen kredietcrisis en wachtlijsten zo zondermeer opgaat. Ik kan niet ontkennen dat het een voor de hand liggende stelling is. Toch zijn een paar kanttekeningen op zn plaats.
In de eerste plaats zijn er blijkens ook de persreacties van kredietbanken vandaag, nogal wat instellingen die dan wel meer aanvragen zien, maar die stellen dit toch prima met extra (al dan niet tijdelijke) fte's te kunnen opvatten (zie bijvoorbeeld GKB friesland ( http://www.linkedin.com/redirect?url=http%3A%2F%2Fwww1%2Eomropfryslan%2Enl%2FMear_Nijs_60789%2Easpx&urlhash=xiLt&_t=tracking_disc ))

In de tweede plaats is het fenomeen wachtlijst in schuldhulpland niet nieuw. Sterker; het signaleren van wachtlijsten is volgens mij 1 van de elementen die de discussie over het wettelijk verankeren van de minnelijke schuldhulpverlening heeft gevoed. Het lijkt overigens wel of het in het licht van de kredietcrisis het spreken over de wachtlijstproblematiek in een andere setting wordt geplaatst. Of; wachtlijsten zijn nog steeds niet wenselijk maar wel begrijpelijk.... Het haalt de angel uit de discussie om te komen tot een effectievere schuldhulpverlening in Nederland en dat is m.i. jammer! Tot slot; met het artikel van vanochtend in gedachten, heb ik een rondje gebeld langs schuldhulpverleners bij verschillende banken, gemeenten en instellingen. Ik heb ze de vraag voorgelegd of zij in de spreekboxen nu constateren dat de aanvrager zich door de persoonlijke gevolgen van de kredietcrisis heeft gemeld. Wat blijkt: slechts een marginaal deel van de voorbijtrekkende clienten ziet zichzelf als slachtoffer van deze crisis. Ik vind dat toch wel opmerkelijk. Wat merken schuldhulpverleners in de praktijk nou daadwerkelijk van de kredietcrisis? En; waar blijkt dit uit? Als de vooronderstellingen over een toenemend beroep op de schuldhulpverlening juist zijn, dan staat ons nog een hete herfst te wachten!

Ik zou dan ook voor twee zaken willen pleiten. 1. Laten we juist nu de discussie over wachtlijstreductie en effectieve schuldhulpverlening niet vermengen met de effecten van de crisis, maar op basis van de gemaakte analyses zowel landelijk als lokaal blijven werken aan het verbeteren van de effectiviteit en kwaliteit van de schuldhulpverlening. 2. Laten we daarnaast scherp kijken naar de daadwerkelijke effecten van de kredietcrisis op het stijgende aantal aanvragen. Daarbij lijkt me de vraag relevant of het daarbij een kwestie is van alleen extra capaciteit of ook het zoeken naar andere oplossingen. Wat mij betreft is dat laatste zeker zo belangrijk maar daarover op ander tijdstip meer.